Transkriberad uppteckning

Mit før Odnæs pao andra siao aat fjorn ligje ein gar so heite Sie (pao Modlandsmarki). Da va eingong i gamle daga at eigarn ao Sie ikkje viste te fao folk te sjæra flåten sin, folki va so optekne mæ sine eigne aokra at dei hadde ikkje tie te lata sæg leiga. So va da ein dag dar kom ein fremmande kar te Sie, han ga sæg i prat mæ Sien. Du ha ikkje skåre kodne pao flåten din endao ser æg, sa han. Nei, seie Sien, æg veit ikkje folk te fao te leiga, å sjøle vinne me ikkje pao alt. Ja je du mæg stutn din so ska æg ta pao mæg å sjæra flåten din, seie frammandkarn. Ja da ska du fao, seie Sien. Ja, ja, i måro tile faor du sjao ne pao flåten din, seie dan andre, å so reiste han. Sien la sæg ikkje i Stovao dan natti, han gik bort i løao å la sæg, han vilde no sjao kor ditta bar te, før han hadde so ein otte pao sæg, at da va folk so han ikkje saog te kor dag. Dao da lei pao, saog han ut i jøno ei veijjareva å dao va da bejønte ein heil bråte te sjæra niti flåten, å blant adle saog han ein gut so berra lagde te bændla å bat kådne, han haure i eit dei ropte te gutn; "Endel jær bændel, å bitt," slik hilt dei pao heila natti, å om måron va flåten aoskåren.