Transkriberad uppteckning
Kvit Ormen.
Oppe i jærvateigno [?] ret i aust før kjørkjao dar va da eit kjørr i gamle daga, so dei kadla Kvitorm-Kjørre, unde ditta kjørre laog kvitormen. Adle dei gamle so eg kan hugsa her pao Odnæs, kunde fortælja om ditta kjørre, da va lika so eit helligt tre. Kvitormen va berra framme ein gong pao aore, å da va jønsåkaftao, dan so dao kunde passa pao å fao sleika pao da slie so va itte han i grase, han vart visare elde adle. Da samma va tefedle vis ein kunde fao fat pao kvitormen å koka han, dan so smakte pao ditta så'e han vart vise, men berra ein vart vise, den so fyst smakte pao så'e, elde fyste sleikte pao slie itte an i grase. Op pao Garn (øvre Odnæs) budde dar eingong ein man, han va jifte tvo gongedn, å so hadde han ei dotte mæ kår åv kånedn sine, dinna sista kjæringi hass hilt pao mæ dotteri si å vilde fao na op te kvitormkjørre jønsåkenætna å sleika pao slie itti kvitormen, å ældste dotteri (styggdotteri) forbeu ho te komma dar, men alder vart da te da at ho fækk dotteri op.
Men te slut hadde ho faot fat pao kvitormen so ho kokte å no skulde ho lura dotteri te drikka ov så'e, men dar kom ælsta dotteri te komma in dar ditta sådde sto å so stak ho fingen niti, å smakte da. En dag om haustn dei sat å aot te nons seie ælsta dotteri "Aa min Far, no veit æg kå slags kalv bjødlekjyri vaor gaor mæ." Styggmori sjønte kå so va tiss, ho vart flugande sint, å so seie ho, "å ha du vore dar." I frao dan dagen vart Styggmori so sinte å fæle mæ jentao at ho maotte reisa i frao farn.