Romsdal,
Huldrefolk på julegjesting
Hulderfålkje på Barsteina.
Kvart evige år so snart julkveilln kåmm, kåmm de ao huldrefålk på Barstein å slo se te i stuen. Å då måtte fålkje ut å finne se eitt anna tehall mæ jula varte. So va de einn julkveill de va kåmminn einn fremmendkar te gars. Å fålkje på gara syntest det va leitt å vise karn ut på en julkveill. Men dei sa som sant va at no vart dei sjøl husvill, fer dei venta hulderfålkje. Å ikkje kunn hann heillen bli der natta åver då. Men fremmendkarn va no ikkje so skvettin tå se, hann, å meinte på de fekk n bære løv mæ fålkja der te å liggje oppå di store røykomna å natta, så ville hann sjøl våge restn. Å de fekk n løv te, kann du vete. Fålkje på gara for so sinn veig, å fremmendkarn kraup opp på deinn store røykomn å årna se te der å la se. Hann ha n stor honn mæ se, å deinn skull ligg borte i eine krån i stuen. Då fræmmendkarn ha liggje ei stønn, kåmm der ei heil hårg mæ hulderfålk strøyann inn å slo se te i stuen. "Her lokta kreste fålk i husa", skreik einn tå hulderkallå. "De e tå di at her nyst he vore kreste fålk inne", svara en an einn tå dei, å dermæ slo dei se te ro. Main oppo på røykomna vart dei ikkje var, å heiller ikkje hon borti krån. Dei ha mæ se kjesto å kåppa, so dei to utu å reidde på bore tå alle slag, stora smærforme, ost å spikjekjæt å alle slags goe saker. Å so klæmte dei på å laga ei rættele julsteik. Då allt va færdigt, sætte dei se te bors å beynte å ete. Men då kåmm hon fram, hann kjænte lokta tå di goesteikjinn å la labbann oppå borkantn, fer hann ha løst te smake steikja, hann ao. Einn tå hulderfålkja smekka te honna åver snutn, men hon glæfste åver hanna hass å beit n rett durabele, so hulderkailn storskreik. Då vart heile hurva livreidd deinn store illske hon, so dei trude va huskattn å sette te sope ne'i kåppann sine att å rønde so ut ijenå døra de alle snæggaste dei va go te, so dei møsste deinn store lykjilhånkja si inne på stugålva mæ di same. Main oppe på røykomna, so ha liggje å sett på heile ståkje, for ne, to staven sinn å stakk inni lykjilhånkja å sleingt o ut ette hærkja å sa: "Tamæ skramle dåkkå", å so kraup n oppå omn ijæn å la se te å sove.
Næste julkveill kåmm einn tå hulderkallå frampå hammarn åvafer gara å ropa: "He du same kattn iår so du ha i fjor, Ola Barsteina". "Ja læll, deinn he i å ikkje vill i ha n frå me heill fer nåkkån pris", svara hann Ola. "Ja då ska kje minn fot kåmme der meir", ropa hulderkailn tebakers. Sia vart dei kvitt dessane hærkja å julkveillan på Barsteina.